Ό,τι έχεις μέσα σου

Ό,τι έχεις μέσα σου παιδιάτικο σα θησαυρό να το φυλάξεις
τους λογισμούς, τους πόθους σου άλλαξε, μ’ αυτό ποτέ να μην αλλάξεις.

Όποτε της ζωής τα ψεύτικα κι άσχημα, σφίγγουν την καρδιά σου,
μέσα σ’ ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα βρίσκεις την παρηγοριά σου.

Κι όταν χλωροφυλλιάσει η όψη σου και στα μαλλιά σου πέσουν χιόνια,
μόνο ό,τι φύλαξες παιδιάτικο θα μείνει απείραχτο απ’ τα χρόνια.

Γεώργιος Δροσίνης

"Τι ΄ναι αυτό που μας ενώνει"

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

Νοσταλγικό κείμενο για όσους γεννήθηκαν πριν από το 1980...
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας… Δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και… μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.